Klasik Müzikte Şeytan

Roma Katolik Kilisesi, Orta Çağ’da Do ile Fa arasındaki müzikal aralığı Şeytan’ın Akordu (Latince: Diablous in musica) saymış ve yasaklamıştı. Besteciler aralığı kullanmaktan kaçınmıştı. Zamanın seküler müziklerinde bazen bulunmasına rağmen mevcut müzik sistemi kullanılmaya başlanıncaya kadar sadece dini müzikte, çok özel şartlar altında kullanıldı.

 

Şeytan, Orta Çağ’dan modern zamanlara pek çok müzikalde karakter olarak yer almıştır. Bingenli Hildegard’ın 11. yüzyıldan kalma “Ordo Virtutum”u, Carissimi ve Alessandro Scarlatti gibi bestecilerin barok orataryolarında yaptığı gibi Şeytan’ı içerir. 19. yüzyıl boyunca, Şeytan’ın Meptistopheles adıyla geçtiği Gounod’un “Faust Operası”, dünya çapında opera evlerinin temel taşlarından biriydi.

Hayli virtüözce olan keman müziği, zaman zaman Şeytan’la ilişkilendirildi. Tartini’nin “Devil’s Trill” sonatası ve Paganini’nin “Devil’s Laughter” kapriçyosu gibi.

Şeytan’ı anlatan diğer parçalar; Franz Liszt’ın “Mephisto Walzer” ve Joseph Hellmsberger II’nin “Teufelstanz” ı ve Haydn’in kayıp operası “Der krumme Teufel” dir.

“Archangel of Light” (Işığın BaşMeleği-Lucifer’ın diğer bir ismi) aynı ismi taşıyan bir grubun bir şarkısının adıdır. Bestecisi Carlos David Lopez Grether’dir.

 

Kaynak: Devil in populer culture makalesi, Wikipedia

Çeviri: Samael

samael Yazar:

oğlak. sade'ın vaftiz oğlu.